kontorsbild_lottorp_ny

YOL Yoga, hindistan, yol, mevlana, meditasyon, yolculuk, Rishikesh,

 

Dönüş sonrası hemen kısa bir yazı ile atılıyorum buraya :)  

Yoga'nın kelime anlamından yola çıkıyorum şimdi. Bir, birlik, birleşme, bütün...

Bu yola ilk çıktığımda aslında herşey kendi panik atağıma bir çare bulmak içindi. İlk Hindistan'a gidişim de böyle başlamıştı. Aynı sene içerisinde üçüncü Hindistan maceramdan döndüm ve 2017 senesini benim için, Hindistan senesi olarak adlandırarak kapattım. 

Kendimle bir olmanın, barışmanın ve kendimi anlamlandırmaya başlamanın yanı sıra; evrenle, yaratıcı ile bir olma yoluna çıktığımı bende bilmiyordum. Öyle ya insanlar değişebilir, insanlar değiştiği gibi ilgi alanları da değişebilir.  İlk gidişimle başladı oralara içimde bir uyanış. Kültürleri, dinleri, inanışları ve methodları araştırmaya bunun ile başladım. Yoga, Sufizim, Kundalini ve Yılanı, Shivaizm, Eden Bahçeci ve nicesi.. Aslında hepsi bir bunların.

Öyle ya bu bir birlik yolu idi. 

 

*****

 

Öğrencilerinden biri Mısırlı Dhu- l- Nun'a maksatlı bir soru sormuş:

"Bu dünyada her şeyden çok hakikat yoluna girmeyi istiyorum, ne yapmalıyım?"

Dhu-l- Nun kendisini şöyle cevaplamış: "Bizim kervana eşlik edebilmek için öncelikle ve sadece iki şeyi kabul etmen gerekir. Birisi yapmak istemediğin şeyleri yapmak zorunda kalacağın, diğeri ise yapmayı arzuladığın şeyleri yapmana izin verilmeyeceğidir." 

                                                                        Dhül-l Nün

                                                                        

*****

Öyle ya bu yol zor bir yol. Maddi ile manevi dünya arasına bir çizik atıp, o çizikte denge bulmak yolu. O yüzden dönüş bu sefer daha bir zor oldu. Dengesizdim. Çevremi anlamlandıramadım. Bir çok hissettiğimi içime attım.Bu sefer anlatasım gelmedi çünkü çok daha derindi yaşananlar, öğrenilenler, insanlar ve deneyimler. Eskiden olsa " Yolum var yolum. Bak gel anlatayım." derdim. Ama bu sefer ki yolculukta anladım ki, bazen anlatmaya gerek yok. Hep kendimizi ve yolumuzu anlatmak istiyoruz; eşimize, dostumuza, arkadaşımıza ve ailemize. Fakat anlamadıklarında veya beklediğimiz (beklentiye girdiğimiz) şekilde karşılık vermediklerinde üzülüyoruz, alınıyoruz ve hatta öfkeleniyoruz. Oysa yanlış yapıyoruz. Anlatmaya çalıştıklarımız, kendi yolumuz olan bilgiler ve öğretiler, öğrendiklerimiz; bizim yolumuz. Oysa ki karşımızdakinden kendi ayakkabıları ile bu yolda yürümesini bekliyoruz. Kendi yaşadığımız tecrübeleri, yaşamadan anlamasını bekliyoruz. Bir insan kelimelerle nasıl anlayabilir beni? Benim hissettiğimi, yaşadığımı, anladığımı; bir başkasından şak diye anlamasını hemde aynı tecrübeyi edinmeden, nasıl beklerim? Ben eşime çok anlatmaya çalışıyordum mesala; şöyle güzeli böyle etkileyici, sembolizmalar ve diğer herşey... Ama anladım ki, hiçbirimiz aynı değiliz. Hiçbirimizin yolu aynı değil ve bizi biz yapan her deneyim kendine has. Kişiye özel dikim yollarımız var. 

 

***** 

Bazen yoldan çıksamda, arada tökezlesemde, düşsemde, kafamda karışsa, aklım çelinse de; yolumu buldum galiba. 

Bu bir lütuf çünkü hepimiz kayıp ruhlar gibi ortalıkta dolanıyoruz. Dolanmak ne kelime, savruluyoruz.

*****

Yolu bulmak için en pratik yol; "rahatlık alanından çıkmak."

Küçük adımlar ile başlayarak. İlla benim yaptığım gibi Himalayalar'ın tepesinde Babajilerle (Evsiz bilge adamlar, yani "Babalar". Ji eki saygıdan dolayı geliyor sonuna) oturmana gerek yok. Her zaman gittiğin kafeyi değiştirebilir, hiç bilmediğin bir konuda bir seminere katılabilir, senin tarzından daha farklı olan birisi ile iki kelam edebilir.. Yapabiliyorsan da , tek başına bir yerlere gidebilirsin.

Kendini aramalısın.

Yeni şeyler deneyerek, kendi birini, bir olma yolunu bulacaksın.

Kendine bulmaksa eğer bu, zaten kaybetmeden bulamazsın. 

Kaybetki bulasın

 

*****

Hallac-ı Mansur demiş ki;

"Kendi toprağınızdaki gizli alevi arayın. İnsana başka yerden ışık ödünç alması yakışmaz."

Başkasından ödünç alınma sözler ve deneyimlerle gidebileceğiniz yol, yol olasada; sonu çıkmaz işareti ile bitecektir. Bu yüzden kendi ışığınızı arayın. 

Benim yolum yaşayan her canlı ile, yaşayan her türlü kültür veya dinsel inanış ile bir olmak. Netice'de herkesin içinde, ismini ne koyarsan koy; ister yaratan, ister Tanrı, ister Allah, ister Enerji veya Kozmoz; bir parça var.. Benim yolum bu ve bununla bütün olmak.. 

 

 

"Eğer bu yola yeterince inanırsanız, kalbinizi elinizde tutmalısınız. Bu yaşamaya layık olan tek çabadır."

                                                                                Mevlana Abdurrahman Cami

                                                                                

Hayat kazan biz kepçe, hayat yol biz yolcu.

Herkese şimdiden iyi yolculuklar dilerim.